De combinatie van Artemis en Athena is voor mij jarenlang een krachtige twee-eenheid geweest. Zonder dat ik het wist, droegen deze archetypische energieën mij door een leven dat ik destijds ervoer als een strijdtoneel. Een wereld waarin het vooral zaak leek om mezelf overeind te houden en de buitenwereld te laten zien hoe zelfstandig, krachtig, slim en interessant ik was.
Weten was voor mij van levensbelang. Zonder kennis voelde ik me verloren, doorzichtig bijna en vooral, niet gezien. Ik schaamde me als ik iets niet wist. En omdat het onmogelijk is overal verstand van te hebben, liep ik voortdurend tegen de pijn van ‘niet-weten’ aan. Toch had ik mezelf opgelegd om ten minste te doen alsof ik overal van mee kon praten. Vooral mannen die meer wisten, of deden alsof ze meer wisten, raakten een oude kwetsbaarheid in mij. Zij gaven mij het gevoel een klein, dom meisje te zijn. Die overtuiging voedde een diep gevoel dat ik als meisje moest vechten voor mijn bestaansrecht.
De harnas energie van Athena
Achteraf zie ik hoe sterk ik leunde op de energie van Athena en haar ratio, haar strategie, haar controle. Elke dag plande ik mijn leven tot in detail wat ik ging doen, hoe ik het ging doen, en hoe ik elke ontmoeting zou regisseren. Het gaf veiligheid en houvast, maar het putte me ook uit. Ik leefde vanuit het geloof dat alles lukte als ik er maar hard genoeg voor werkte, want alles was maakbaar… toch?
Doen, leren, weten het was een strategie om ver weg te blijven van mijn gevoel. Mijn binnenwereld sprak een taal die ik liever niet wilde horen. De pijn van niet genoeg weten, niet goed genoeg zijn, wilde ik vermijden. Athena’s harnas bood een prachtige schuilplaats.
Natuurlijk bracht deze energie mij ook veel. Ik heb een sterk organisatietalent. Ik kan creëren, doelen stellen en ze behalen met doorzettingsvermogen. En dat geeft vreugde. Maar succes en waardering bleken ook zeepbellen, prachtig in hun moment, maar zo weer verdwenen. Steeds weer het gevoel opnieuw te moeten beginnen.
De keerzijde van doelgerichtheid
De werkdruk die ik mezelf oplegde vanuit deze Athena-energie was immens. Want ja, zij kan het aan. Maar wilde ík het op die manier nog wel aan kunnen? Wat is eigenlijk mijn intentie wanneer ik me verbind met deze krachtige, doelgerichte energie?
Zo ontstonden belangrijke vragen:
Zoek ik waardering, liefde, aandacht?
Wil ik gezien worden in mijn belangrijkheid?
Wil ik altijd interessant gevonden worden?
Is mijn waarheid de waarheid?
Mag ik leren van anderen zonder mezelf waardeloos te voelen?
Lange tijd was mijn antwoord op veel van deze vragen “ja”.
Dankzij Athena’s energie hield ik me staande in een werkelijkheid die ik als waarheid beschouwde namelijk dat je pas iets betekent als je weet, presteert en belangrijk, bent als een soort held.
Een nieuw perspectief
Door mijn onderzoek naar mijn werkelijke behoeften, en het erkennen van alle tegenstrijdige emoties in mij, werd mijn waarneming zuiverder. Ik kreeg meer rust, meer ruimte.
Vandaag beleef ik Athena anders. Niet langer als harnas, maar als een heldin die mij inspireert. Ze ondersteunt mij op mijn pad van weten, omdat ik oprecht graag weet. En op mijn weg van creëren, omdat ik van nature schep. Haar ratio ervaar ik nu als een gift, een kracht waarmee ik kan manifesteren wat mijn leven én het grotere geheel dient.
Nu creëren en weten, niet meer gaan over gezien worden, maar over plezier en levensvreugde, wordt alles lichter. De zeepbellen van succes mogen er nog steeds zijn. Ze zijn mooi en speels, en ik weet dat ze weer uiteenspatten en dat is helemaal oké.
Athena heeft me geleerd om te genieten van wat ik doe, om mijn stem te mogen laten horen in dat wat mij werkelijk interesseert.
En vooral, dat delen met anderen een grote rijkdom is.